archicooking

o wystawie coopa himmelb(l)au w wiedniu oraz o wykładzie i kilku intersujacych wydarzeniach towarzyszących zamknięciu wystawy wkrótce napisze, a tymczasem zajawka

ja i andreas kristof (główny kurator MAK Nite) 

model BMW Welt w Munich (2007)

fot. anna adamczyk

juz jest oficjalny program biennale architektury w wenecji!

cristiano,francesco,thomas,nikki,reed and aaron /spotkanie kuratorskie NYC/

skład zespołu uległ zmianie, w przygotowaniu głównej wystawy pomagać będzie także emiliano gandolfi oraz saskia van stein. od stycznia trwa 'hardkor' organizacyjno-intelektualny. biennale juz we wrześniu! zapraszam.

500.000 kolorowych piłek w jednym z 'najpiękniejszych miejsc' w rzymie.

to nowy performance graziano cecchini, zdjęcia z jego wcześniejszej akcji znalazły się we wszystkich ważniejszych mediach na świecie, zaliczając jego działanie do wandalizmu. 20 pażdziernika 2007 roku, cecchini, działający pod tajemniczą nazwą grupy 'azione futurista 2007' wlał do fontanny di trevi w rzymie, czerwoną farbę deklarujac przy tym swój manifest, w którym postulował, ze świat jest szary i należy go pokolorować.

cecchini, tym razem zafundował piłki, które 'wrzucił' w jedno z najbardziej turystycznych miejsc przy piazza di spagna. jednak całosc była mocno wyreżyserowana, w akcji 'przypadkowych przechodniów', wzieli udział głównie dziennikarze.

prace bartka adamczaka z serii porn exhibition

seria limitowana 60x45

dyrektorem tegorocznego biennale architektury w wenecji został

aaron betsky

aaron betsky w 1983 roku ukończył yale school of architecture w connecticut. jest autorem wielu publikacji. pracował jako autor oraz redaktor w wielu prestiżowych pismach architektonicznych na całym świecie. jest jednym z najważniejszych krytyków architektury. ponadto wykładał gościnnie na wielu uniwersytetach i w wielu instytutach architektury. od 1995 roku pełnił funkcję głównego kuratora architektury, designu i projektów multimedialnych w muzeum sztuki nowoczesnej w san francisco. jest autorem m.in. takich książek jak: ‘violated perfection: architecture and the fragmentation of the modern’, 1990; ‘james gamble rogers and the architecture of pragmatism’, 1994, queer space: architecture and same-sex desire’, 1997; ‘building sex: men, women, architecture, and the construction of sexuality’, 1995; ‘architecture must burn’, 2000; a także opracowań krytycznych na temat architektury zahy hadid i daniela libeskinda. był dyrektorem znanego na całym świecie holenderskiego instytutu architektury w rotterdamie. obecnie jest dyrektorem cincinnati art muzeum.

temat biennale to: out there.architecture beyond building

ponizej wklejam fragment rozmowy, ktora odbyła sie przy okazji realizacji projektu archicooking we wrocławiu z udziałem aarona

'sex and nothingnees'

paszport polityki dla joanny rajkowskiej, gratulacje!!!

laurent perbos praca 'fontainne'

artysta mieszkający w paryżu. tworzy prace, które w bezpośredni sposób odwołują się do kondycji człowieka, jego tożsamości we współczesnym świecie. pytanie o naszą rolę i miejsce obrazują społeczne akcje w przestrzeni publicznej. w twórczości laurenta można wyróżnić równiez wątek 'multiplikacji rzeczywistości' za pomocą obiektów, które od zawsze przypisane są określonej funkcji. we wrocławiu artysta zrealizował pracę 'fontainne'. na zdjeciu laurent perbos podczas instalacji obiektu.

'metalowa klatka, która stanęła na jednym z wrocławskich deptaków budzi zainteresowanie przechodniów. niewiele wiedzą o kontekście i sztuce współczesnej oraz samym artyście, ale klatkę symbolizującą współczesną polskę oglądają z zaciekawieniem.

praca mirosława bałki "24h/7" stanęła dziś na deptaku prowadzącym do galerii dominikańskiej. jest jedną z instalacji, która składa się na międzynarodowy projekt "archicooking", powstający właśnie na ulicach naszego miasta w związku z festiwalem sztuki wrocław non stop. praca bałki idealnie wpisuje się w główne założenie projektu; pokazać polskę oczami polaków i obcokrajowców oraz otworzyć nam oczy na współczesny wymiar architektury. czy przestrzeń publiczna należy do pojedynczego człowieka, a jeśli tak, to jak na jej postrzeganie wpływa nasza płeć? część prac starała się odpowiedzieć na te podstawowe pytania, które jakiś czas temu zadał teoretyk i architekt, aaron betsky.

zżerana przez rdzę klatka z grubymi prętami, straszy przechodniów. mimo to niektórzy wchodzą do środka i zaglądają do imitacji kubła na nieczystości lub więziennego wc. kiedy zobaczyłam ją po raz pierwszy, siedział w niej młody chłopak i gawędził sam ze sobą. chciał być częścią tej instalacji, mimo że bałka nie przewidywał dla niego stałego miejsca. po kilku minutach chłopak opuścił więzienie i zaczął krążyć wokół klatki. widzowie mimowolnie kojarzyli go z instalacją artysty.

praca mirosława bałki w dosadny, surowy sposób odsłania część paradoksu, w którym żyjemy i któremu ulegamy. coraz większa swoboda i demokracja zacieśnia wokół nas żelazne pręty. widać to wyraźnie z perspektywy samej klatki (symbolizującej dawne więzienia, które przenoszono z rynku na rynek lub ustawiano specjalnie w miejscu publicznym, żeby dodatkowo napiętnować ofiarę), z której niebo wygląda tak samo.

pordzewiała zasadzka na demokrację i iluzję wolności została wyposażona w mały reflektor, który będzie ją oświetlał nocą. światło przypomina snop latarki strażnika lub lampę w celi aresztanta. podświetla nie drogę ku wolności, ale miejsce jedynego spoczynku osadzonego - na wc.

nadzór nad pojedynczym człowiekiem trwa 24 godziny na dobę, przez tydzień. ta prosta instalacja wzbudziła w przechodniach żywe zainteresowanie. jest tak prosta, czytelna i jasna, że rozumieli ją wszyscy widzowie. niektórzy mówili z cynizmem, że tak muszą nas widzieć również cudzoziemcy. mają rację. również w odniesieniu do samych artystów. to przecież ptaki, które przylatują do nas z najodleglejszych krain.

praca bałki ma być podróżującym obiektem. przenosić ją będzie z ulicy na ulicę straż miejska lub służby porządkowe. wypatrujcie tego symbolu na swoim horyzoncie. warto ją zobaczyć i wejść do środka. w końcu człowiek w ciągu całego swojego życia zawsze siedzi w mniejszej lub większej klatce'.

instalacja 'lato76' i jej autor

zdjecie z mobilu /na huśtawce artur rojek/, wiecej 'profesjonalnych' zdjec juz wkrótce!

'artur rojek pokazał huśtawkę. nie jest to największy projekt architektoniczny projektu "archicooking" podczas tegorocznego festiwalu wrocław non stop, ale na pewno najbardziej osobisty.

huśtawka stanęła przy jednej z głównych ulic miasta. podczas huśtania można było usłyszeć fragmenty piosenki rojka "lato 76". praca łączy w sobie zgrzebność dziecięcych huśtawek ogrodowych, które powstają z byle czego (rojkowa instalacja powstała z podkładów kolejowych) z sentymentalizmem, z jakim wspominamy dawne czasy. historia huśtawki jest autentyczna (trudno o większą autentyczność z czasów dzieciństwa) i kojarzy się z latem 1976 roku, podczas którego rodzice rojka postanowili się rozwieść. czterolatek spędzał wtedy większość swojego czasu u babci. podczas któregoś popołudnia przebiegł ulicę miasta, mimo że jechały przez nią rozpędzone auta. chciał pobiec do dziadka, który rozmawiał z kolegami w ogródku. jedna z ciężarówek o mało nie pokiereszowała artystę. jeszcze tego samego dnia dziadek postanowił zbudować dla wnuka huśtawkę ogrodową.

prosta historia, która stanowi podstawę instalacji nie byłaby czytelna, gdyby nie zwierzenie artysty. oczywiście każdy może się domyślić, że huśtawka związana jest z okresem dzieciństwa, a lato 1976 roku odwołuje nas do dalekiej przeszłości, w której żył twórca. kilka tropów odnajdujemy bezpośrednio w tekście śpiewanej piosenki. całość jednak brzmiała bezpośrednio na chodniku, w centrum zatłoczonego miasta.

rojek pokazał instalację najbardziej osobistą. nie jest przymiarką do recenzji z polski współczesnej, nie stanowi żadnej analizy czasów, w których żyliśmy przed transformacją. w żywym udziale widzów dokonuje się na rogu ulic prawdziwa przemiana. z dorosłych w dzieci. czy o to chodziło rojkowi?

jest to na pewno najskromniejsza praca podczas tegorocznego "kuchennego przygotowania architektury" w centrum. przypuszczam, że artura rojka zaproszono do projektu ze względu na jego medialność i bezpośrednią korespondencję z młodym pokoleniem, które przeżywało swoje dzieciństwo właśnie w latach 70.

ten prosty zabieg - odwołania nas do lat 70., baśniowych już ze współczesnej perspektywy, powoduje, że praca rojka jest czytana na kilku poziomach. bezpośrednio, dzięki interakcji, wysłuchaniu piosenki, pośrednio dzięki własnym wspomnieniom huśtawek, rozwodów, dziadków i lata, oraz dzięki kliszom kulturowym. to właśnie one działają najsilniej, mimo że sama praca odwołuje nas do bezpośrednich doświadczeń z życia.

kiedy patrzyłam na huśtające się dzieci w centrum, jakby nieprzytomne w swoim zahuśtaniu, przejęte tylko jednym mechanicznym ruchem, wtopione w uliczny zgiełk (a więc przestrzeń nie do zabawy), przypomniały mi się "przekleństwa niewinności" sofii coppoli, "lśnienie" stanleya kubricka oraz wizyjna muzyka duetu air. tylko gdzieś pomiędzy jedną stop klatką a drugą, migotała huśtawka artura rojka. pozostawiona na pastwę przechodniów jak owieczka wilkom'. autor: agnieszka kłos

pierwsze recenzje!

via grafik

instalacja 'wooden gardenhouse', ul.oławska, wiecej tutaj

dzisiaj!!!

silver forum, pl.strzegomski 2-4,wrocław

godz.14.00

'sex and nothingnees' wykład aarona betsky'ego

aaron betsky w 1983 roku ukończył yale school of architecture w connecticut. jest autorem wielu publikacji. pracował jako autor oraz redaktor w wielu prestiżowych pismach architektonicznych na całym świecie. jest jednym z najważniejszych krytyków architektury. ponadto wykładał gościnnie na wielu uniwersytetach i w wielu instytutach architektury. od 1995 roku pełnił funkcję głównego kuratora architektury, designu i projektów multimedialnych w muzeum sztuki nowoczesnej w san francisco. jest autorem m.in. takich książek jak: ‘violated perfection: architecture and the fragmentation of the modern’, 1990; ‘james gamble rogers and the architecture of pragmatism’, 1994, queer space: architecture and same-sex desire’, 1997; ‘building sex: men, women, architecture, and the construction of sexuality’, 1995; ‘architecture must burn’, 2000; a także opracowań krytycznych na temat architektury zahy hadid i daniela libeskinda. był dyrektorem znanego na całym świecie holenderskiego instytutu architektury w rotterdamie. obecnie jest dyrektorem cincinnati art muzeum.

marcin szczelina: aaronie, jesteś osobą bardzo znaną w środowisku architektonicznym, byles kuratorem i dyrektorem wielu ważnych instytucji na świecie, napisałeś kilkanaście książek o architekturze, sztuce, dizajnie... chce powiedzieć, ze wiele osób marzy o spełnieniu zaledwie kilku z tych punktów, dlatego zastanawiam się czy człowiek z takimi sukcesami zawodowymi, ma jeszcze jakieś zawodowe marzenia? czy jest jeszcze cos o czym marzysz? czy czujesz sie spełniony?

aaron betsky: nie, wcale nie czuję się spełniony. ale z drugiej strony, jeśli chodzi ci o to, czy w końcu robię coś, czego się nauczyłem w szkole, odpowiem, że nie wiem. Wciąż nie wiem, kim chce być, kiedy dorosnę. jestem z wykształcenia architektem, ale szerszym obszarem moich zainteresowań jest to, w jaki sposób możemy wykorzystać wytwory kultury, takie jak dzieła sztuki i architektury, do zrozumienia, skąd pochodzimy, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy. mam na myśli zarówno szerszy sens kulturowy, jak i zdolności artystów i architektów by, posługując się posiadanymi umiejętnościami i dostępnymi technologiami, kształtować, odwzorowywać i mapować nasz mentalny kontekst w czasie i przestrzeni. w węższym sensie interesuje mnie, jak te kulturowe wytwory często kończą albo afirmując społeczne, ekonomiczne i polityczne status quo, albo szamoczą się w odosobnieniu, próbując doprowadzić do zmiany tych warunków. w tym sensie od dawna interesowała mnie twórczość/produkcja marginesowa, zarówno w sensie seksualnym, jak i w odniesieniu do statusu samego wytworu, tj. czy ktoś nazywa coś dziełem sztuki czy architektury. tak naprawdę nie jestem pewien, co chcę osiągnąć oprócz dzielenia się moim entuzjazmem dla architektury, otoczenia architektonicznego i sztuki.

po 20 letniej przerwie wróciłes do cincinnati, gdzie pracujesz jako dyrektor cincinnati art museum, czy planujesz zmienić działanie tej instytucji, czy program oraz rozwój muzeum będzie zmierzał w stronę prezentowania architektury? i czy dostrzegasz rozwój tego miasta? czy widoczne są różnice pomiędzy rozwojem miast w europie i stanach zjednoczonych?

już wprowadziłem sporo zmian. art museum powstało w 1881 roku (jako pierwsze muzeum sztuki na zachód od alleghenów), a jego założyciele przywiązywali szczególną wagę do sposobu, w jaki sztuka pomaga każdemu zrozumieć i zmienić swój świat. chcę wprowadzić tę instytucję w przyszłość przez odwołanie się do jego korzeni, a więc ponowne położenie nacisku na sztuki dekoracyjne i dizajn. obszary te, stanowiące podstawę naszych zbiorów, rozszerzamy, wkraczając w wiek XX, cofając się do XVIII wieku i wychodząc poza granice USA. nadal zamierzamy rozszerzać i eksponować naszych bogatych zbiorów, a novum stanowić będzie akcent na fotografię i sztukę współczesną

zainicjowałem program ekspozycji niezwykłych samochodów w głównym hallu muzeum, a jesienią dodałem ekspozycje biżuterii tiffany'ego i plastikowych wieczek kubków do kawy. ponadto, michael bierut z firmy pentagram robi dla nas wyjątkowy program związany z dizajnem oznakowania. poza tym, przyszłym tygodniu będziemy rozmawiać z architektami (diller scofidio renfro, neutelings riedijk, smith-miller + hawkinson oraz un studio) i wybierzemy jednego z nich do współpracy przy dużym projekcie remontu i rozbudowy muzeum. nie planuję jednak organizować tu wystaw architektury. zrobiłem ponad sto takich wystaw, a widziałem znacznie więcej, i nadal nie jestem pewien, czy można je zrobić dobrze.

29 czerwca, bedziemy mieli zaszczyt goscic cie we wroclawiu jako specjalnego gościa projektu archicooking, czy wlaśnie tego typu działania, efemeryczne instalacje w przestrzeni miejskiej, ktore dotykają problemu tozsamości architektury, są ważne? maja jakiś sens, czy tego typu zadawanie pytań pomaga definiować miasto?

nie jestem pewien, czy pomagają, ale na pewno są pożyteczne, jeśli skłaniają ludzi do zastanowienia się nad tym, kim są i gdzie się znajdują. w swoim najlepszym wydaniu bywają bardzo prowokujące i transformujące, jak niektóre współczesne festiwale i wystawy. mam nadzieję, że będzie tak również w przypadku wydarzenia, które organizujesz.

shumon basar, w jedym ze swoich tekstow opublikowanych dla sexy machinery architecture magazine pisze, ze dla niego architektura to wszystko co jest nie definiowane, to rozmowa z drugą osobą, zapach kwiatów, porannej kawy... wszystko co nie jest zwerbalizowane... czy zgadzasz się z tym, może to bardzo trywialne pytanie, ale nie mogę go nie zadać - czym dla ciebie jest architektura?

architektura to nie budowanie. architektura dotyczy budowania, sposobu, w jaki rozumiemy, budujemy i interpretujemy budynki. budynki są grobowcami architektury. nie jestem jednak pewien, czy jest aż tak efemeryczna, jak opisuje ją shumon. jestem przekonany, że architektura wykracza poza budowanie, ale zakorzeniona jest w próbach nadania struktury przestrzennym relacjom lub zmiany struktury tych relacji.

dzisiaj !!!

ul. strzegomska 2-4. silver forum, godz.14.00

otwarcie budynku silver forum

oraz

prezentacja projektów:

artur rojek, via grafik, sand box,  sam jacob /fat architecture/

prezentacja twórczości:

fat architecture, sand box oraz via grafik

oraz panel dyskusyjny 

deadline architects

grupa powstała w 1992 roku z inicjatywy matthew griffina (1966) i britty jürgens (1963).

eksperymentują w dziedzinie architektury jako kuratorzy, artyści, dizajnerzy, urbaniści oraz architekci. w  obszarze zainteresowań deadline jest ‘;struktura przemian’ jaka się dokonuje w przestrzeni publicznej. projekty- most recent space race (1999), templace.com (2000 – 2003), slender (1999-2002) i bender (1999 – 2004) – zawierają głębszą analizę zmian zachodzących w  tkance miejskiej uzyskana przy użyciu różnych mediów.

artur rojek instalacja lato 76

26.06.07, godz.16.00, wrocław, róg oławskiej i świdnickiej

kurt fleckenstein

twórca obiektów i instalacji. urodził się 5.12.1949 r. w heddesheim. obecnie mieszka i pracuje w mannheim i wrocławiu.

mając na uwadze fakt, że artysta jest absolwentem architektury krajobrazu, nie ma nic dziwnego w tym, że obiekty i instalacje wkomponowane w krajobraz stanowią ważną część jego prac. jego obiekty podejmują polemikę z otoczeniem lub przestrzenią miejską. twórca wydaje się być szczególnie zafascynowany grą z grawitacją. i tak kule grożą stoczeniem się po zboczu, kostki niebezpiecznie się przechylają , ale jednak nie upadają. w swoich dziełach fleckenstein odnosi się do pozycji sztuki minimalnej znajdując przy tym zazwyczaj jakieś nowe drogi. jego geometryczne obiekty są zawsze wyrazem subiektywnego podejścia do zagadnienia redukcji, zdają się dowodzić, że dzieło sztuki jest przedmiotem samym w sobie, że jest tylko tym, czym jest, niczym więcej i niczym mniej, niczego nie symbolizując, a jedynie będąc obecnym w kontekście swojego otoczenia.

akcja abgefertigt; czerwiec 2007,

współistnienie na równych zasadach w przestrzeni miejskiej i krajobrazowej geometrycznych obiektów oraz instalacji tematycznych jest zapewne wyrazem filozofii życia artysty opartej na krytycznym podejściu do spraw społecznych. wypełniające całe przestrzenie instalacje, które można by zaliczyć do pop art czy sztuki obiektów prezentują jego prowokująco krytyczne stanowisko na temat aktualnie dziejących się zdarzeń. w instalacji „fitness” długie hantle ulegają mutacji stając się ruchomymi częściami męskiego ciała. w instalacji „ szachy – gra królów” ogromna szachownica zajmująca całe pomieszczenie, składa się z pól czarnych i czerwonych wypełnionych krwią i ropą. artysta na modłę ready-made chętnie prezentuje w swoich instalacjach wyroby przemysłowe w mylącym kontekście, który ma za zadanie wprowadzić widza w zmieszanie. taki efekt wywołuje na przykład instalacja „wolność”, pokazywana w ramach „archicooking”.

rozmowy o sztuce part 1

kurt do mirosława: jesteś taki znany i nie masz strony internetowej, jak to możliwe?

/ zdjęcie z mobilu / pl.solny,godz.12.30;od lewej: mirosław bałka, kurt fleckenstein

dzisiaj ! ! !

otwarcie projektu archicooking ! ! !

na ulicy oławskiej / budynek sarpu /

godzina 17.00 z performance ścianki

oraz instalacja mirosława bałki, kurta fleckensteina, deadline architects, laurenta perbosa, via grafik, kolejne odsłony projektu archicooking już jutro!

już są we wrocławiu! teraz odpoczywają po 20 godzinnym locie z nowego jorku, ale jutro:

sand_box, zespół projektowy działający w fizycznej sferze projektowania architektury i budownictwa oraz cyfrowej sferze nowych mediów i internetu. zainteresowania zespołu skupiają się na problemach zrównoważonego rozwoju, urbanistyce oraz wzajemnych związkach środowisk cyfrowego i fizycznego. sand_box działa w nowym jorku w składzie: ricky knitigh, thomas kearns, bruce engel, sam keller i damen hamilton.

‘wciąż poszukujemy nowych miejsc do realizacji projektów w obszarze sztuka + instalacje, zarówno na zamówienie, jaki i bez, dlatego prosimy o kontakt wszystkich zainteresowanych zamówieniem projektów lub mogących zaoferować przestrzenie lub budynki/ budowle do celów realizacji projektów konceptualnych/ teoretycznych’

juz jutro wieczorem można oglądac ich spektakularną instalacje w przejściu świdnickim we wrocławiu